| URBAIN - Rondeau du page | ||
|---|---|---|
|
Non, non non non non non, vous n'avez jamais, je gage, Non, rien appris de tel Par la voix du jeune page, Ah! Non, non non non non non, Et les filles du village Jamais n'oublieront ce trait Entouré de gens sans nombre, Sur ses yeux un voile, un voile sombre, Un beau cavalier parait; Glissant comme une ombre il passe, il passe Et d'un pied léger franchit l'espace; Et jeunes et vieux... Le suivant des yeux, Disent: Quel est-il? Et puis, où va-t-il, Et que cherche-t-il C'est un grand babil! Non, non non non non non, vous n'avez jamais, je gage, Non, rien appris de tel Par la voix du jeune page, Ah! Non, non non non non non, Et les filles du village Jamais n'oublieront ce trait CHOEUR DE FEMMES Chut! quel bon tour! Mais ne rions que sous cape; C'est un secret qui nous échappe! (Un secret à nos yeux est caché dans ce jour;) On doit taire, Doux mystère où perce un tendre amour; (Que penser? Cherchons bien: c'est un jeu de l'amour,) L'amour même, Roi suprême, (Ah! Bien, oui, c'est un jeu du malin dieu d'amour) Sous l'ombrage de ces chênes tient sa cour! (Car l'amour dans ces prés, dans ces bois.) URBAIN Le cavalier n'y voit goutte, Il cherche à tâtons sa route, Le contendu; Les enfants mutins, L'agacent des mains, Leurs rieuses soeurs Lui jettent des fleurs! Non, non non non non non, vous n'avez jamais, je gage, Non, rien appris de tel Par la voix du jeune page, Ah! Non, non non non non non, Et les filles du village Jamais n'oublieront ce trait C'est un cortège riant et beau, Ah! Quel cortège riant et beau, Le cavalier sous son bandeau, Suivi, pressé des jeunes filles du hameau, S'avance, approche du château Ah! Quelle fête pour le château. Quelle fête! C'est lui, il vient, il vient ici! Le voici! |
Nee, nee nee nee nee nee, u hebt nog nooit, wed ik, nee, nooit zoiets vernomen uit de mond van de jonge page. Ah! Nee, nee nee nee nee nee, en de meisjes van het dorp zullen dit voorval nooit vergeten. Omringd door talloze mensen, Over zijn ogen een sluier, een donkere sluier, verschijnt een knappe ruiter. Ongrijbaar als een schaduw komt hij voorbij, hij komt voorbij, en met lichte tred doorkruist hij de ruimte; En jong en oud... volgen hem met hun ogen en zeggen: Wie is hij? En dan, waar gaat hij heen? En wat zoekt hij? Het is een groot gekeuvel! Nee, nee nee nee nee nee, u hebt nog nooit, wed ik, nee, nooit zoiets vernomen uit de mond van de jonge page. Ah! Nee, nee nee nee nee nee, en de meisjes van het dorp zullen dit voorval nooit vergeten. KOOR VAN VROUWEN Sst! Wat een grap! Maar laten we alleen onder de cape lachen; het is een geheim dat ons ontglipt! (Een geheim dat voor onze ogen verborgen is vandaag.) We moeten zwijgen, een zoet mysterie waarin een tedere liefde in doorschemert. (Wat te denken? Goed zoeken: het is een spel van de liefde.) De liefde zelf, opperste koning, (Ach! Goed, ja, het is het spel van de sluwe god der liefde,) houdt onder de schaduw van deze eiken zijn hof! (Want de liefde woont in deze weiden, in deze bossen.) URBAIN De ruiter ziet geen druppel, hij zoekt tastend zijn weg, de arme man/mededinger. De ondeugende kinderen plagen hem met hun handen, hun lachende zusters werpen hem bloemen toe! Nee, nee nee nee nee nee, u hebt nog nooit, wed ik, nee, nooit zoiets vernomen uit de mond van de jonge page. Ah! Nee, nee nee nee nee nee, en de meisjes van het dorp zullen dit voorval nooit vergeten. Het is een vrolijke, prachtige stoet! Ah! Wat een vrolijke, prachtige stoet! De ruiter, onder zijn blinddoek, gevolgd, voortgedreven door de jonge meisjes van het gehucht, trekt verder, nadert het kasteel. Ah! Wat een feest voor het kasteel! Wat een feest! Hij is het! Hij komt, hij komt hierheen! Daar is hij! |
nõ, nõ nõ nõ nõ nõ, vu nave ʒame, ʒə gaʒə, nõ, ɾjɛ̃n‿ apɾi də tɛl paɾ lavwɑ dy ʒœnə paʒə, a! nõ, nõ nõ nõ nõ nõ, ele fijə dy vijaʒɛ ʒame nubljəɾõ sə tɾɛt ɑ̃tuɾe dəʒɑ̃ sɑ̃ nõbɾə, syɾsez‿ jøx‿ œ̃ vwalə, œ̃ vwalə sõbɾə, œ̃ bo kavalje paɾe; glisɑ̃ kɔm yn õbɾ il pasə, il pasə e dœ̃ pje leʒe fɾɑ̃ʃi lɛspasə; e ʒœnəz‿ e vjø... lə sɥivɑ̃dez‿ jø, dizə: kɛlɛt‿-il? e pɥi, u va-t‿-il, e kə ʃɛɾʃə-t‿-il sɛt‿ œ̃ gɾɑ̃ babil! nõ, nõ nõ nõ nõ nõ, vu nave ʒame, ʒə gaʒə, nõ, ɾjɛ̃n‿ apɾi də tɛl paɾ lavwɑ dy ʒœnə paʒə, a! nõ, nõ nõ nõ nõ nõ, ele fijə dy vijaʒɛ ʒame nubljəɾõ sə tɾɛt CHOEUR DE FEMMES ʃy! kɛl bõ tuɾ! me nə ɾjõ kə su kapə; sɛt‿ œ̃ səkɾɛ ki nuz‿ eʃapə! (œ̃səkɾɛt‿ a noz‿ jøx‿ɛ kaʃe dɑ̃ sə ʒuɾ;) õ dwa tɛɾə, duks mistɛɾ u pɛɾs œ̃ tɑ̃dɾ amuɾ; (kə pɑ̃se? ʃɛɾʃõ bjɛn: sɛt‿ œ̃ ʒø də lamuɾ,), lamuɾ mɛmə, ɾwa sypɾɛmə, (a! bjɛ̃, wi, sɛt‿ œ̃ ʒø dy malɛ̃ djø damuɾ) su lõbɾaʒə dəse ʃɛnə tjə sa kuɾ! (kaɾ lamuɾ dɑ̃se pɾe, dɑ̃sebwɑ.) URBAIN lə kavalje ni vwa gutə, il ʃɛɾʃ a tɑtõ sa ɾutə, lə kõtɑ̃dy; ləz‿ ɑ̃fɑ̃ mytɛ̃, lagasəde mɛ̃, lœɾ ɾjøzə sœɾs lɥi ʒɛtəde flœɾ! nõ, nõ nõ nõ nõ nõ, vu nave ʒame, ʒə gaʒə, nõ, ɾjɛ̃n‿ apɾi də tɛl paɾ lavwɑ dy ʒœnə paʒə, a! nõ, nõ nõ nõ nõ nõ, ele fijə dy vijaʒɛ ʒame nubljəɾõ sə tɾɛt sɛt‿ œ̃ kɔɾtɛʒə ɾjɑ̃t‿e bo, a! kɛl kɔɾtɛʒə ɾjɑ̃t‿e bo, lə kavalje su sõ bɑ̃do, sɥivi, pɾɛsede ʒœnə fijə dy amo, savɑ̃sə, apɾɔʃə dy ʃɑto a! kɛlə fɛtə puɾ lə ʃɑto. kɛlə fɛtə! sɛ lɥi, il vjə, il vjət‿ isi! lə vwasi! |